پایگاه خبری تحلیلی رسانه معلم رسانه فرهنگیان ایران
اظهارات وزیر افراطی اسرائیلی، بزالیل اسموتریچ، در مورد تشکیلات خودگردان فلسطین و لزوم حذف آن، شواهد جدیدی است که نشان میدهد پروژه راستگرایان اسرائیلی به محو نوار غزه محدود نخواهد شد، بلکه به کرانه باختری و چندین کشور عربی نیز گسترش خواهد یافت. به احتمال زیاد، رهبران اشغالگر، پروژه “اسرائیل بزرگ” را در ذهن دارند که به صراحت و علناً توسط بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر اسرائیل، بیان شده است.
وزیر اسموتریچ به معنای واقعی کلمه گفت: “تشکیلات خودگردان فلسطین باید از نقشه محو شود و روستاهایی که تروریستها از آنجا آمدهاند باید مانند رفح و بیت حانون شوند.” به عبارت دیگر، او نه تنها میخواهد تشکیلات خودگردان فلسطین تحت رهبری محمود عباس را از بین ببرد، بلکه میخواهد روستاها، شهرها و شهرستانهای فلسطینی در کرانه باختری را نیز از بین ببرد، مشابه آنچه اکنون و بیش از دو سال است که در نوار غزه اتفاق میافتد.
اظهارات اسموتریچ تعجبآور نیست. او خود چند روز پیش گفت که کرانه شرقی (به معنای پادشاهی اردن هاشمی) بخشی از سرزمین اسرائیل است، اما در آن زمان گفت که اولویت فعلی کرانه باختری است. خود نتانیاهو نیز اخیراً به «سرزمین گیلعاد»، سرزمینهای شمال اردن، که اسرائیلیها معتقدند متعلق به آنهاست و باید بازپس گرفته شوند، اشاره کرد. پیش از آن، نتانیاهو از «اسرائیل بزرگ» صحبت میکرد که به معنای الحاق کامل سرزمینهای هشت کشور عربی، از جمله اردن و لبنان، خواهد بود! بحث در مورد پروژه «اسرائیل بزرگ»، که مبتنی بر الحاق هشت کشور عربی است، چیز جدیدی نیست و هیچ ارتباطی با جنگ فعلی غزه ندارد و مطمئناً به وقایع ۷ اکتبر ۲۰۲۳ و پس از آن نیز مربوط نمیشود. بلکه، این پروژه به چندین دهه قبل برمیگردد و یکی از پروژههایی است که روزانه توسط جناح راست اسرائیل تبلیغ میشود. حزب لیکود از زمان به قدرت رسیدن خود تحت رهبری مناخیم بگین در سال ۱۹۷۷، آن را پیشنهاد کرد و آن را به یک پلتفرم سیاسی مبتنی بر ایدههایی تبدیل کرد که مدتها قبل از آن سرچشمه گرفته بودند. برای کسانی که نمیدانند یا رویدادهای فلسطین را دنبال نمیکنند، اسرائیل دهههاست که پروژه «اسرائیل بزرگ» را اجرا میکند، نه سالها، بلکه سالها. با این حال، از یک سیاست «گام به گام» پیروی میکند. بر اساس این پروژه، اسرائیل نام کرانه باختری را به «یهودیه و سامریه» تغییر داد. بعدها، کنترل شهر اورشلیم را به دست گرفت و آن را گسترش داد. در سال ۱۹۸۲، بلندیهای جولان اشغالی سوریه را ضمیمه خاک خود کرد. در سال ۲۰۱۸، تصمیم گرفت دره اردن را ضمیمه خاک خود کند و به کرانه شرقی، که پادشاهی اردن هاشمی است، نزدیکتر شود. اکنون، اسرائیل سیاست تخریب کرانه باختری و نوار غزه و آواره کردن ساکنان آنها را در پیش گرفته است تا برای الحاق کامل و یهودیسازی آنها آماده شود.
اسرائیل دهههاست که پروژه «اسرائیل بزرگ» را اجرا میکند، اما این پروژه از سیاست «گام به گام» پیروی میکند. طبق این پروژه، نام کرانه باختری را به «یهودیه و سامریه» تغییر داده است.
برگردیم به موضوع تشکیلات خودگردان فلسطین، در سال ۲۰۰۲، اسرائیل با حمله به تمام شهرهای فلسطینی به عنوان بخشی از عملیات سپر دفاعی، توافقنامه اسلو و تمام توافقنامههای دیگر را نقض کرد. به منطقه A که قرار بود صرفاً قلمرو فلسطینی باشد و برای اسرائیلیها ممنوع باشد، حمله کرد. سپس یاسر عرفات، رئیس جمهور فلسطین، را در دفتر مرکزیاش در رامالله محاصره کرد، جایی که او تا زمان ترور با سم اسرائیلی در آنجا ماند. آنچه اتفاق میافتد این است که اسرائیل دیگر به هیچ توافقی با هیچ طرفی، نه با سازمان آزادیبخش فلسطین و نه با کشورهای عربی، پایبند نیست. از خطوط آتشبس توافقشده با سوریه در سال ۱۹۷۴ عبور کرد، توافق آتشبس تحت حمایت سازمان ملل در لبنان را نقض کرد و تمام توافقنامههای امضا شده با سازمان آزادیبخش فلسطین را نادیده گرفت و همچنان نادیده میگیرد. دیگر وجود یا مشروعیت تشکیلات خودگردان فلسطین را به رسمیت نمیشناسد. در مورد پیمان صلح امضا شده با اردن، اسرائیل بندهای مربوط به قدس اشغالی و قیمومیت اردن بر مسجد الاقصی را نقض میکند. همچنین بندهای مربوط به مسائل مربوط به وضعیت نهایی، بهویژه مسئله پناهندگان را نقض میکند.
اسرائیل دیگر هیچ کشور عربی را به رسمیت نمیشناسد و به هیچ توافق بینالمللی پایبند نیست. اظهارات رهبران آن به وضوح بیان میکند که جنگ علیه نوار غزه تنها اولین مرحله از این نبرد است و کرانه باختری و سایر مناطق بعداً در پی آن خواهند آمد. هیچ یک از این موارد هیچ ارتباطی با وقایع هفتم اکتبر ندارد، بلکه فراتر از آن است، زیرا این طرحی است که به سالها پیش برمیگردد
محمد رایش نویسنده فلسطینی
منبع القدس العربی