انتخاب با ماست،
توجه به گل ها یا علف‌های هرز!
در فضای فرهنگ عامه امروزی و سهم عمده فضای مجازی در فرهنگ‌سازی، آنچه ما می‌بینیم و با توجهمان به آن فضا می‌دهیم، رشد می کند، وقتی به تمسخر بیش از تلاش توجه می کنیم داریم پیامی می‌دهیم که صدای خالی مهمتر از کار است و هیاهو مهمتر از آن.
علف‌های هرز همیشه سریعتر رشد می‌کنند ولی باغ را با گل‌ها و درختان میوه‌اش می‌سنجد!
مسئله فقط یک کمیدین یا یک مسابقه علمی نیست، مسئله این است که کدام را جدی می گیریم ابتذال یا تلاش، هیاهو یا آینده!
کمدین می تواند بخنداند اما خنده وقتی ارزشمند است که چیزی را آشکار کند نه اینکه تحقیر کند!
دستمایه قرار دادن متنی مثل شاهنامه برای خنده، تمسخر یک کتاب نیست تحقیر حافظه جمعی ماست، در همان روزی که او با بی مسئولیتی سرمایه فرهنگی ما را ملعبه شوخی های سطحیش می کرد پنج نوجوان ایرانی جایزه جهانی نجوم گرفتند این مقایسه به ما نشان می دهد که انتخاب با ماست می توانیم چشمهایمان را بر درخشش استعدادها ببندیم و سرگرم ابتذال شویم یا اینکه انرژیمان را صرف رشد و شکوفایی کنیم
اما پرسش این است، چرا چنین خنده ای و چنین ابتذالی بیشتر دیده می شود تا دستاورد پنج نوجوانی که در سکوت جهانیان ستاره ها را فتح کردند؟
بی تفاوتی ما مثل آب دادن به علف هرز در نهایت زمین را فقیر می کند.
وقتی ابتذال بیشتر از تلاش توجه می‌گیرد نا خودآگاه به جامعه و نسل آینده این پیام را می‌دهیم که کار اصیل ارزشی ندارد تنها سر و صدا مهم است!
باغبانی که گل ها و درختان میوه را آب نمی دهد دیر یا زود چیزی جز علفهای هرز برای دیدن نخواهد داشت!

جیریائی