بازنشسته‌کردن اساتید دانشگاه فرهنگیان؛ زنگ خطر برای نظام تربیت معلم کشور

بسم‌الله الرحمن الرحیم

این روزها خبر بازنشسته‌کردن اساتید دانشگاه فرهنگیان در جامعه علمی کشور نگرانی‌های جدی ایجاد کرده است. اهل دانش و تربیت، توجیهی عقلانی و منطقی برای این تصمیم نمی‌یابند؛ به‌ویژه آنکه دانشگاه فرهنگیان از ارکان سیاست‌های کلان نظام حکمرانی علمی و تربیتی کشور است و رهبر معظم انقلاب بارها بر ضرورت حفظ، تقویت و ارتقای آن تأکید کرده و در برابر مخالفان ایستادگی نموده‌اند. با این حال، به نظر می‌رسد برخی مخالفان از مسیر بازنشستگی اساتید، هدف تضعیف و حتی تعطیلی دانشگاه را دنبال می‌کنند و با برنامه‌ریزی و استفاده از اتاق‌های فکر با رویکردهای غرب‌گرایانه، می‌کوشند آرامش روانی دانشگاه را برهم زده و مسائل اصلی آن را به حاشیه ببرند.

در این میان، ناخواسته سخنان دکتر گلشنی، استاد برجسته دانشگاه شریف، به یاد می‌آید که هشدار داده بود نقل به مضمون : «مدیران نفوذی، اساتید متعهد و حزب‌اللهی را حذف یا مانع ارتقای آنان می‌شوند، اما به اساتیدی که با نظام و انقلاب زاویه دارند، فرصت پیشرفت و حضور در کرسی‌های علمی و تربیتی می‌دهند.»

کدام عقل سلیم با رویکرد فرهنگی و تربیتی حکم می‌کند که بدون جذب نیروی جایگزین، نیروهای اصلی را بازنشسته کنند؟ کدام نگاه دوراندیش اجازه می‌دهد دانشگاه را به‌صورت شتاب‌زده و دستوری از سرمایه‌های اصلی‌اش ـ یعنی نیروهای مؤمن، متخصص و توانمند ـ خالی نمایند؟ آیا این، آتش‌زدن به سرمایه سازمانی نیست؟ آیا چنین مدیریتی، برگرفته از منطق سرمایه‌داری و سود کوتاه‌مدت نیست که هزینه اداره دانشگاه با نیروهای حق‌التدریس را به مراتب کمتر از نیروهای رسمی می‌داند؟ روشن است که برای تضعیف و سپس تعطیلی یک دانشگاه، نخستین گام، تعیین تکلیف اعضای هیئت علمی و مدرسان آن است.

تا زمانی که ساختارهای مالی و استخدامی در سازمان برنامه و بودجه و سازمان امور استخدامی، دست برتر را در تصمیم‌گیری‌های کشور داشته باشند و مدیران آموزشی ناچار باشند پشت درهای این نهادها منتظر اذن ورود بمانند، و تا وقتی که بخش‌های اداری و مالی دانشگاه تابع این ساختارها باشند، کیفیت آموزش و تربیت قربانی خواهد شد. نظام اسلامی نیز تا زمانی که با رویکرد تمدنی، خود را از این شبکه‌های عنکبوتی پیچیده و القایی غرب رها نسازد، هر روز شاهد بحران‌آفرینی خواهد بود و فرصت سازندگی از کشور گرفته می‌شود.

مدیران ارشد که مکتب سلیمانی را در سخنرانی‌ها ترویج می‌کنند، باید در میدان عمل نیز همانند او علیه اندیشه‌ها و ساختارهای پوسیده قیام کنند. آنان باید برای حفظ اساتید مؤمن به انقلاب و نظام، حساسیت و قاطعیت نشان دهند تا در سایه غفلتشان، نیروهای مؤمن از سنگر تمدن‌سازی دانشگاه حذف نشوند.

سید نصرت الله فاضلی

.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *